Βολβοί φθινοπωρινής φύτευσης
Είναι πολύχρωμα, ογκώδη και εντυπωσιακά! Τα άνθη που προέρχονται από τους βολβούς φθινοπωρινής φύτευσης είναι ιδιαίτερα δημοφιλή και ελκυστικά, τόσο για την ομορφιά τους όσο και για την ευκολία με την οποία φυτεύονται στη γλάστρα ή στον κήπο σας. Η περίοδος μεταξύ Σεπτεμβρίου – Ιανουαρίου είναι κατάλληλη για τη φύτευση. Τοποθετήστε τα ανά περίπτωση σε σημεία φωτεινά ή ημισκιερά, προστατευμένα από ανέμους. Φροντίστε η μύτη του βολβού να κοιτάει πάντα προς τα πάνω και κρατήστε το έδαφος νωπό. Στην αρχική φάση της φύτευσης δεν χρειάζονται πολλά ποτίσματα. Κατά τη διάρκεια της ανθοφορίας τους, 1-2 φορές πότισμα τη βδομάδα είναι αρκετές, αναλόγως των καιρικών συνθηκών που επικρατούν. Προσέχουμε πάντα το υπερβολικό πότισμα γιατί αν δεν στραγγίζει το νερό μπορεί να προκαλέσει σάπισμα του βολβού. Τοποθετώντας μια λεπτή στρώση χαλικιών στη βάση της γλάστρας ή φυτόχωμα με περλίτη βοηθάμε στην αποστράγγιση. Μετά το πέρας της ανθοφορίας, μην ξεχνάτε να ποτίζετε το φυτό μέχρι να ξεραθεί τελείως. Στο στάδιο αυτό το φυτό συνθέτει θρεπτικά συστατικά και τα αποθηκεύει στο βολβό μέχρι την επόμενη ανθοφορία του.
Πάμε λοιπόν να τα γνωρίσουμε και να στολίσουμε με τα άνθη τους το μπαλκόνι, τη βεράντα ή το περιβόλι μας:
Πρόκειται για ένα μονοκοτυλήδονο φυτό που ανήκει στην οικογένεια ΛΙΛΙΔΕΣ (LILIACEAE). Η ονομασία προέρχεται από την περσική λέξη «τουλιβάν» ή την τουρκική «τουλβάν» που σημαίνει σαρίκι. Είναι φυτό ποώδες και καλλιεργείται συστηματικά κυρίως στη βόρεια και δυτική Ευρώπη. Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα το φυτό πήρε τεράστιες διαστάσεις στην Ολλανδία, η οποία μετετράπη σε κέντρο παραγωγής τουλιπών. Οι καλλιεργητές διέθεταν μεγάλα ποσά για την απόκτηση μιας νέας ποικιλίας βολβού, κατά την αναζήτηση σπάνιων χρωμάτων και σχημάτων. Οι τουλίπες είναι πόες, πολυετείς και ευδοκιμούν σε εδάφη ελαφριά, πλούσια σε θρεπτικά στοιχεία. Πολλαπλασιάζονται με βολβούς και καλλιεργούνται με ευκολία σε γλάστρες, παρτέρια, κήπους ή ακόμα και θερμοκήπια. Ο βλαστός είναι απλός, χαμηλός (ως 70 εκ) φύεται απευθείας από το βολβό και στην κορυφή του φέρει ένα ή περισσότερα άνθη. Τα άνθη του είναι κίτρινα, κόκκινα, λευκά, ρόδινα, πορφυρά ή ποικιλόχρωμα.
Πρόκειται για ποώδες, πολυετές φυτό, της οικογένειας Ιριδίδες. Η καταγωγή του είναι από τη Νότια Αφρική και την Κένυα. Οι φρέζιες είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές, με διάφορα σχέδια και χρώματα και αναλόγως την ποικιλία τους χωρίζονται σε φρέζιες με μονό ή διπλό άνθος. Οι φρέζιες με μονό άνθος μπορεί να υστερούν στην εμφάνιση, έχουν όμως πολύ έντονο άρωμα, ειδικά οι λευκές. Πρόκειται για ένα φυτό που αγαπά ιδιαίτερα τον ήλιο, γι’ αυτό και τη φυτεύουμε πάντα σε ένα φωτεινό σημείο. Μέσα στη γλάστρα ή τη ζαρντινιέρα μας φυτεύουμε 3-4 βολβούς με σχετική απόσταση μεταξύ τους για να μας δώσουν μια πλούσια πολύχρωμη ή μονόχρωμη ανθοφορία. Όπως με όλα τα βολβώδη φυτά, προφυλάσσουμε τις φρέζιες από τους δυνατούς ανέμους και φροντίζουμε το έδαφος της φύτευσης να είναι νωπό, γιατί η περίσσια νερού μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα.
Υάκινθος, Hyacinthus Orientalis
Γένος μονοκοτυλήδονων φυτών που ανήκει στην οικογένεια ΛΙΛΙΔΕΣ (LILIACEAE). Στην Ελλάδα είναι γνωστός με την ονομασία ζουμπούλι. Σύμφωνα με τη μυθολογία, Ο Υάκινθος ήταν μαθητής του Απόλλωνα, ο οποίος σκοτώθηκε κατά λάθος σε έναν φιλικό διαγωνισμό. Από το αίμα του Υάκινθου δημιουργήθηκε το εν λόγω φυτό. Είναι φυτό ποώδες, πολυετές και μικρό. Τα άνθη του είναι μονά ή διπλά, με διάφορα χρώματα (λευκά, κυανά, ρόδινα, κίτρινα κλπ). Είναι περίφημο για τη μοναδική του εμφάνιση και την καλλωπιστική του αξία.
Γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια ΡΑΝΟΥΓΚΟΥΛΙΔΕΣ (RANUNCULACEAE). Η προέλευση του ονόματός του οφείλεται στη λέξη «άνεμος», σύμφωνα με την οποία οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το φυτό αυτό ανθίζει όταν φυσά ο άνεμος. Το γένος ανεμώνη (Anemone) περιλαμβάνει περίπου 100 είδη. Στην Ελλάδα απαντούν αυτοφυή 6 είδη, που είναι γνωστά με τα ονόματα αγριοπαπαρούνες, αγιολαλέδες ή απλά λελέδες. Οι ανεμώνες ευδοκιμούν κυρίως σε εύκρατες και ψυχρές περιοχές, στην Κ. και Ν. Ευρώπη, στη Μ. Ασία, στην Άπω Ανατολή, στη Β. Αμερική και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Είναι φυτά ποώδη, μονοετή, συνήθως κονδυλόρριζα ή ριζωματώδη. Ευδοκιμούν σε εδάφη γόνιμα, υγρά αλλά και καλά στραγγιζόμενα και απαιτούν καλή λίπανση, ιδιαίτερα με αζωτούχα λιπάσματα.
Γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια ΠΡΙΜΟΥΛΙΔΕΣ (PRIMULACEAE). Το γένος Κυκλάμινον περιλαμβάνει περίπου 15 είδη τα οποία αναπτύσσονται κυρίως στις παραμεσόγειες περιοχές αλλά και σε αλπικά υψόμετρα. Τα κυκλάμινα είναι φυτά ποώδη. Έχουν φύλλα καρδιόσχημα, γυαλιστερά και πράσινα, ενώ τα άνθη τους είναι ρόδινα, λευκά, μωβ, ροζ, ιώδη ή πορφυρά, μονήρη. Ο καρπός είναι κάψα. Η καλλιέργεια του κυκλάμινου απαιτεί έδαφος αφράτο και πλούσιο σε φυτόχωμα και χωνεμένη κοπριά. Αγαπούν να αναπτύσσονται σε δροσερούς και σκιερούς χώρους. Ιδανικά μπορούμε να φυτέψουμε κυκλάμινα κάτω από τη σκιά ενός δέντρου. Πρόκειται για φυτά ιδιαίτερα ανεκτικά στις χαμηλές θερμοκρασίες αλλά πολύ ευαίσθητα στις υψηλές θερμοκρασίες τους καλοκαιριού. Πολλαπλασιάζονται με σπέρματα ή κονδύλους (υπόγειους βολβούς που θυμίζουν σχήμα πατάτας). Ο κυριότερος εχθρός του κυκλάμινου είναι το κολεόπτερο του γένους Otiorynchus, που προσβάλει τις ρίζες, ο μύκητας Thielaviopsis basicola, που μαυρίζει τους κονδύλους και διάφοροι νηματώδεις σκώληκες.
Γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια ΑΜΑΡΥΛΛΙΔΙΔΕΣ (AMARYLLIDACEAE). Περιλαμβάνει 25-40 είδη ιθαγενή κυρίως της Ν. Ευρώπης, της Δ. Ασίας και της Β. Αφρικής. Είναι φυτά διακοσμητικά, με άνθη που σχηματίζονται συνήθως τους χειμερινούς μήνες. Στην Ελλάδα απαντούν 5 είδη αυτοφυή και μερικά καλλιεργούμενα. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Νάρκισσος, ένας όμορφος νέος, γιος του Κηφισσού και της νύμφης Λειριώπης όταν αντίκρυσε το είδωλό του σε μια πηγή του Ελικώνα , το ερωτεύτηκε, κι έμεινε εκεί να το θαυμάζει ώσπου πέθανε από μαρασμό και μεταμορφώθηκε στο φυτό νάρκισσος. Τα είδη του γένους Νάρκισσος είναι φυτά ποώδη, πολυετή, με βολβό χιτωνοφόρο. Ο νάρκισσος δεν έχει ανάγκη από ιδιαίτερες καλλιεργητικές φροντίδες . Ο πολλαπλασιασμός γίνεται με βολβούς όπου συνήθως φυτεύονται πολλοί μαζί για να δίνουν μεγαλύτερη και καλύτερη ανθοφορία. Κάθε 3-4 χρόνια πρέπει να αναφυτεύονται γιατί αλλιώς το μέγεθος των λουλουδιών μικραίνει με το πέρασμα του χρόνου.
Νεραγκούλα
Η νεραγκούλα ή ρεναγκούλα είναι ένα πολυετές βολβώδες φυτό χαμηλής ανάπτυξης με κονδυλώδεις ρίζες και υπέροχη ανθοφορία που συνήθως καλλιεργείται ως ετήσιο. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες νεραγκούλας με εντυπωσιακά λουλούδια σε διάφορα χρώματα όπως κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο, ροζ και λευκό. Για να δώσει μεγάλη ανθοφορία, προτιμότερο είναι να φυτεύεται σε ηλιοφανή σημεία καθώς οι υψηλές θερμοκρασίες συμβάλουν στη γρήγορη ανάπτυξη των ανθών της.
Γένος Μονοκοτυλήδονων φυτών που ανήκει στην οικογένεια ΙΡΙΔΙΔΕΣ (IRIDACEAE). Το γένος Ίρις περιλαμβάνει περίπου 200 είδη από τα οποία τα περισσότερα είναι διακοσμητικά με ωραία άνθη. Η ίριδα έχει συνήθως μεγάλη διάρκεια ζωής. Πρόκειται για φυτά που συναντάμε κυρίως στην Ευρώπη, στη Β. Αμερική, στη Β. Αφρική και στην Ασία. Οι ίριδες είναι γνωστές από την αρχαιότητα και χρησιμοποιούνταν στην παρασκευή καλλυντικών και στη φαρμακευτική. Είναι πόες με ριζώματα, βολβούς ή βολβοκονδύλους και με φύλλα μεγάλα, επιμήκη, σπαθοειδή. Ανθοφορεί με μεγάλα και όμορφα λουλούδια σε διάφορα χρώματα όπως λευκά, ιώδη, κυανά ή κίτρινα. Η καλλιέργειά τους είναι πολύ εύκολη. Ευδοκιμούν σε καλά στραγγιζόμενα εδάφη και σε θέσεις προσηλιακές χωρίς υπερβολική θερινή ξηρασία.
Οι βολβοί των κρόκων φυτεύονται σε γλαστράκια ή στο χώμα από τις αρχές Σεπτεμβρίου έως το τέλος Νοεμβρίου και ανθίζουν στο τέλος Φεβρουαρίου. Τα άνθη τους είναι πολύχρωμα και διαφοροποιούνται ανά ποικιλία. Έχουν κυρίως καλλωπιστική χρήση και τα συναντάμε πολύ συχνά σε πάρκα και σε κήπους. Ο κρόκος ευδοκιμεί σε γόνιμα και στραγγιζόμενα μέρη, όπως όλα τα φθινοπωρινά βολβώδη φυτά και ανθίζει την Άνοιξη. Προτιμάμε να φυτεύουμε τον κρόκο σε ηλιοφανή σημεία, ώστε να μας δώσει πλούσια ανθοφορία. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας ή όταν υπάρχει συννεφιά, κλείνουν τα λουλούδια του.
